ANALIZA PSYCHOLOGICZNA PRZESTĘPSTWA KARTAGIŃSKIEGO – LIST 11

 

ANALIZA  PSYCHOLOGICZNA

 

Dotyczy   kanonu  2 , Synodu w Kartaginie z 418 r.

W kanonie 2 tego synodu czytamy: "Uznano również: jeśli ktoś przeczy temu, że należy chrzcić dzieci zaraz po urodzeniu, albo mówi, że się je chrzci wprawdzie dla odpuszczenia grzechów, lecz nie otrzymują w spuściźnie od Adama żadnego grzechu pierworodnego, który miałby być odpuszczony przez kąpiel odrodzenia, i skutkiem tego u tych dzieci forma chrztu ,,dla odpuszczenia grzechów" nie jest prawdziwa, lecz fałszywa — niech będzie wyłączony ze społeczności wiernych. Tego bowiem, co mówił Apostoł: „Przez jednego człowieka grzech wszedł na ten świat, a przez grzech śmierć, i tak na wszystkich ludzi śmierć przyszła, ponieważ wszyscy zgrzeszyli" [Rz5, 12], nie należy rozumieć inaczej, ale tylko tak, jak zawsze to rozumiał katolicki Kościół na całym świecie. Według tej zasady wiary dlatego chrzci się prawdziwie dzieci dla odpuszczenia grzechów, chociaż same nie mogły jeszcze popełnić żadnego grzechu, aby poprzez odrodzenie doznały obmycia z tego, co ściągnęły na siebie wskutek narodzin." (BF 41)

 

  1. REAKCJE BEHAWIORALNE

Czytając powyższy tekst, zauważa się, pojawiające się trudności w zrozumieniu sensu. Tekst jest tak sformułowany,  że wywołuje zamęt. Powody tego są następujące:

  1. Zewnętrzne

Użyto zdań wielokrotnie złożonych, co czyni tekst nieprzejrzystym, utrudniającym klarowne  zrozumienie sensu, wywołuje pomieszanie mentalne.

  1. Wewnętrzne

Użycie  formy  nakazu, o charakterze szantażu emocjonalnego  -  jeśli ktoś przeczy…. niech będzie wyłączony……Nie należy rozumieć inaczej, ale tylko tak….., uruchamia pomieszanie emocjonalne, lęk i wymusza  odruchowe podporządkowanie się zapisowi.

Sformułowanie:  Niech będzie wyłączony ze społeczności wiernych - ma bardzo silne,  negatywne oddziaływanie  na odbiorcę.

Jest tzw. operatorem emotywnym lub inaczej mówiąc sterownikiem emocjonalnym, czyli bodźcem wywołującym określone reakcje emocjonalne w naturze behawioralnej człowieka. Działanie operatorów emotywnych jest bezwzględne, automatyczne, natychmiastowe, odruchowe. Określony bodziec (operator emotywny) wywołuje określone reakcje. Nie można   powstrzymać ich pojawienia się.

W tym przypadku, sformułowanie: Niech będzie wyłączony ze społeczności wiernych   jest groźbą zapowiada karę. Jest operatorem emotywnym wywołującym u osoby zapoznającej się z treścią tego zapisu synodalnego,  lęk przed karą i odrzuceniem, a tym  samym lęk  przed sprzeciwieniem się.

Zapowiadaną karą jest wykluczenie.  Zwrot  będzie wyłączony – jest tożsamy ze zwrotem będzie wykluczony, ekskomunikowany i jest  bardzo silnym operatorem emotywnym, uruchamiającym lęk przed wyrzuceniem poza społeczność.

W przestrzeni behawioralnej człowieka istnieje tzw. instynkt stadny. Zachowania instynktowne nie są wynikiem racjonalnego i świadomego  namysłu. Są  automatycznym odruchem, o dużej sile oddziaływania na decyzje człowieka, podejmowane w sposób nieświadomy.  Instynkt stadny nakazuje robić to co wszyscy, aby pozostać w stadzie, bo przebywanie poza stadem jest niebezpieczeństwem, zagrożeniem dla życia. Przebywanie w stadzie wytwarza poczucie bezpieczeństwa, daje gwarancje na przetrwanie. Oznacza to, że jeśli zostanie się postawionym przed perspektywą  wykluczenia ze stada, pojawia się ogromny, niekontrolowany lęk i człowiek ślepo podporządkuje się, zrobi wszystko, aby tylko nie być wykluczonym, narażonym na zagrożenie życia. Tego typu lęk i wynikające z niego poczucie zagrożenia, może nasilić się do stanu paniki i w rezultacie  powodować paraliż mentalny oraz niezdolność do samodzielnego myślenia.

A jak należy myśleć?  Sformułowanie:  „…nie należy rozumieć inaczej, ale tylko tak, jak zawsze to rozumiał katolicki Kościół na całym świecie” - przez sugestywny nakaz  ukierunkowuje i zmusza do zgodzenia się z podaną  interpretacją. Człowiek zmuszony jest do przyjęcia z góry ustalonego, jednoznacznego autorytetu Kościoła. W połączeniu z opisanymi wcześniej mechanizmami, pojawia się jeszcze lęk przed przeciwstawieniem się autorytetowi .

 

W przypadku oddziaływania analizowanego tekstu - skutkiem tego konglomeratu lęków, mogą być trudności w koncentracji uwagi podczas czytania/słuchania tekstu, trudności ze zrozumieniem sensu oraz  niechęć do  wniknięcia w treść zapisu.

Ponadto, uruchomienie lęku przed wydaleniem poza społeczność, może spowodować  dodatkowo agresję wobec tych, którzy będą chcieli powstrzymać daną osobę przed instynktownym działaniem. Czyli, chęć podporządkowania się, ulegnięcia odruchom, będzie silniejsza od chęci rozpoznania rzeczywistej  sytuacji.

W tym przypadku - może pojawić się agresja wobec tych, którzy będą zachęcali do pogłębionej analizy tekstu.

 

Opisane powyżej czynniki  mają wpływ na to, że u osoby czytającej wytwarza się niechęć do zgłębiania zawartej treści, niezrozumiały opór, podszyty niepokojem. Osoba otrzymuje wewnętrzne komunikaty: Zostaw to, nie ruszaj! Nie przyglądaj się temu!. To niebezpieczne! Zagrożenie! Uciekaj! Mają one wyraźny charakter alarmu. W naturze behawioralnej został uruchomiony lęk i odruch ucieczki.

      To jest I etap reakcji i już w tym  momencie  może nastąpić wycofanie,  rezygnacja i poddanie, czyli bierne  podporządkowanie się zapisowi bez wnikania w to, co on oznacza.

 

  1. UKRYTY SENS ZAPISU

Przejście przez ten etap, otwiera dopiero możliwość  zgłębienia i zrozumienia treści zapisu. Z chaosu zapisu, jeśli zostanie wydobyte sedno, pojawia się następująca treść:

Jeśli ktoś uważa, że chrzest nie zmywa grzechu pierworodnego, otrzymanego od Adama, ponieważ tego grzechu już nie posiada - niech będzie wykluczony ze społeczności. Na dowód,  przedstawiamy słowa św. Pawła (Rz5, 12), który mówi: „Przez jednego człowieka grzech wszedł na ten świat, a przez grzech śmierć, i tak na wszystkich ludzi śmierć przyszła, ponieważ wszyscy zgrzeszyli". Człowiek rodzi się z grzechem pierworodnym i dlatego niemowlęta się chrzci, aby je uwolnić z grzechu pierworodnego. I nie wolno tego inaczej rozumieć!

Jeszcze upraszczając:

Każdy rodzi się z grzechem pierworodnym. Grzech ten usuwany jest przez chrzest, który otrzymuje się w Kościele. Kto się z tym nie zgadza zostanie usunięty z Kościoła!

Czyli,  Kościół  stosując chrzest  w takim zapisie, jest dawcą Odkupienia, tzn. wyzwolenia z grzechu pierworodnego.

 To znaczy, że nie Jezus Chrystus!

Nie zgadza się to z Prawdą zawartą w Ewangelii.

„(…..) To bowiem uczynił raz na zawsze, ofiarując samego siebie” (Hbr7,27)

W Nim mamy Odkupienie, przez Jego Krew(Ef1,7)

Na kartach Ewangelii w wielu miejscach  znajdujemy informacje o tym, że  Jezus Chrystus przez swoje doskonałe posłuszeństwo i śmierć na krzyżu odkupił  cały świat i człowiek jest wolny. Cały świat,  a nie ludzi ochrzczonych, więc to nie chrzest usuwa grzech pierworodny - sic!

On bowiem jest ofiarą przebłagalną  za nasze grzechy i nie tylko nasze, lecz również całego świata”.(1J2,2).

Od tej pory człowiek rodzi się w światłości.

„Była światłość prawdziwa, która oświetla każdego człowieka, gdy na świat przychodzi” (J1,9)

„ Ja jestem światłością świata”(J8,12)

„Ponieważ zaś dzieci mają udział we krwi i w ciele dlatego i On także bez żadnej różnicy otrzymał w nich udział, aby przez śmierć pokonać tego, który dzierżył władzę nad śmiercią, to jest diabła” (Hbr2,14)

Również cytowany w omawianym  kanonie św. Paweł, w dalszym ciągu swojej wypowiedzi mówi: „A zatem, jak przestępstwo jednego sprowadziło na wszystkich ludzi wyrok potępiający, tak czyn sprawiedliwy Jednego sprowadza na wszystkich ludzi usprawiedliwienie dające życie”. (Rz5,18)

Dlaczego została pominięta  dalsza część wypowiedzi św. Pawła, która w zasadniczy sposób zmienia  sens całości?

Dlaczego nakazuje się wierzyć, że każdy człowiek zanurzony jest w ciemności, gdy na świat przychodzi?

 

Ukrycie prawdy,  nakazanie innym  wierzyć w kłamstwo i nieustanne  powtarzanie go, jest już samo w sobie  manipulacją, o której  mowa  w popularnym stwierdzeniu, że kłamstwo wielokrotnie powtarzane, staje się prawdą.

Przedmiotem ukrytej manipulacji w zapisie kartagińskim jest  ŻYCIE WIECZNE.

W zapisie jest przedstawione, że:

  1. Nie nastąpiło Odkupienie, ponieważ każdy rodzi się z grzechem pierworodnym.
  2. Uwolnienie od grzechu pierworodnego następuje przez chrzest, który otrzymuje się dzięki Kościołowi.
  3. Nie wolno myśleć inaczej, ponieważ grozi za to kara.

W rezultacie następuje:

  1. Faktyczne zanegowanie  ODKUPIENIA przez CHRYSTUSA.
  2. Uznanie Kościoła jako  głównego dobroczyńcy, dzięki  któremu  przez chrzest człowiek staje się niby wolny, ale jest wprost przeciwnie.
  3. Następuje wtórne poczytanie grzechu pierworodnego w sumieniu, którego chrzest nie usuwa. Człowiek pozostaje nadal w ciemności.

Jakie są tego konsekwencje?

W dużym skrócie można to przedstawić następująco:

Grzech pierworodny został usunięty przez Chrystusa i człowiek mógł ponownie żyć w światłości, więzi duchowej z Bogiem. Pierwotnie chrzest był przyjmowany na znak nawrócenia, świadomego przyjęcia Odkupienia  i podjęcia życia, które wynikało z tej świadomości. Życia, które prowadziło  do rozkwitu jego natury duchowej i wydania owoców, których oczekuje od nas Bóg.

Chrześcijanie przyjmowali chrzest zanurzając się w zbawczej i ożywczej śmierci Jezusa Chrystusa, czyli zanurzając w Jego prawie i Jego mocy.

„Czyż nie wiadomo wam, że my wszyscy, którzy otrzymaliśmy chrzest zanurzający w Jezusa Chrystusa, zostaliśmy zanurzeni w Jego śmierć? Zatem (……..) zostaliśmy razem z Nim pogrzebani po to, abyśmy i my postępowali w nowym życiu – jak Chrystus powstał z martwych dzięki chwale Ojca” (Rz6, 3-4)

Chrzest  stanowił włączenie w posłuszeństwo Chrystusowi,  aby  poddając się  Jego mocy „nie  oddawać  na   służbę  grzechowi, ale  na służbę Bogu” (Rz6,13)  i aby mieć udział w radości, która nastała.

Nie usuwano poprzez chrzest grzechu pierworodnego.(sic!)

Człowiek mógł żyć zanurzony w światłości Bożej,  wolny od pierwszej śmierci  - do duszy powróciło Życie. Miłując Boga całym swoim sercem, z całej swojej duszy, mógł zdążać do Królestwa Bożego. Powstawał człowiek duchowy, stało przed nim otworem ZBAWIENIE WIECZNE. Prawdziwi, pierwsi chrześcijanie, żyli właśnie tą Prawdą. Mieli udział w „pierwszym zmartwychwstaniu”. Stawali się ludźmi pełnymi Ducha Świętego i mocy Bożej.

Błogosławiony i święty, kto ma udział w pierwszym zmartwychwstaniu: nad tymi nie ma władzy śmierć druga, lecz będą kapłanami Boga i Chrystusa i będą z Nim królować tysiąc lat”. ( Ap20,6)

Twierdzenie, że każdy ma grzech pierworodny,  działa jak  złapanie w sidła. Przez nakaz poczytywania grzechu pierworodnego (zawarty w analizowanym zapisie synodalnym), przywrócona jest ciemność i odebrana  wolność,  możliwość wznoszenia się do Boga. Człowiek pozostaje ponownie w pierwszej śmierci. Jego duchowy wzrost zostaje powstrzymany, zahamowany!

Człowiek żyje już tylko naturą biologiczną, behawioralną, nie rozwija się wyższa świadomość duchowa, co uniemożliwia rozumienie Prawd Duchowych. Następuje duchowa amnezja, regresja prawdziwego chrześcijaństwa.

Ponieważ zapis ten nie jest powszechnie znany, a obecnie  używa się zwrotów mówiących o Chrystusie jako Odkupicielu, kłamstwo zostaje ukryte pośród słów prawdy. Wszystko wydaje się z pozoru być w porządku, ale ponieważ  ten zapis ma charakter fundamentalny,  oddziałuje nieustannie w przestrzeni podświadomej człowieka.

 

III. SYNDROM SZTOKHOLMSKI

Zapis w Kartaginie przetrwał już 1600 lat. Podczas chrztu nadal odpuszcza się grzech pierworodny, a jednocześnie głosi się nauki o Odkupieniu przez Chrystusa i nikt nie reaguje na wynikające z tego sprzeczności.

Dlaczego?

Rozumiejąc, co jest tak naprawdę  ukrytym (sic!) sensem zapisu z  Kartaginy, można rozpoznać kolejne  psychologiczne mechanizmy, które mają wpływ na naturę behawioralną człowieka, na bardzo  głębokim poziomie. Są to mechanizmy obronne, które w psychologii opisane są jako „syndrom sztokholmski"

„Termin „syndrom sztokholmski" wziął swą nazwę od wydarzeń, które miały miejsce w Sztokholmie w roku 1973. 23 sierpnia 1973 roku dwóch mężczyzn wkroczyło do banku, aby go obrabować. Kiedy na miejsce przyjechała policja, rabusie wzięli zakładników (trzy kobiety i mężczyznę) i przetrzymywali ich przez sześć dni. Gdy z kolei przybyła ekipa ratunkowa, zakładnicy nie wykazali najmniejszej woli współpracy, bronili swoich porywaczy, obwiniając za całą sytuację policję. Po upływie pewnego czasu od porwania, jeden z uwolnionych zakładników założył fundację, której celem było zbieranie funduszy dla prawników porywaczy, a jedna z zakładniczek zaręczyła się z oprawcą.

Objawy i symptomy syndromu sztokholmskiego to:

- pozytywne uczucia ofiary wobec sprawcy;

- pozytywne uczucia sprawcy względem ofiary;

- pomocne zachowania ofiary wobec sprawcy;

- negatywne uczucia ofiary wobec rodziny, przyjaciół, autorytetów próbujących ją ratować;

- niezdolność zaangażowania się w zachowania, które mogłyby doprowadzić do jej uwolnienia od sprawcy.

By zaistniał syndrom sztokholmski, muszą wystąpić określone warunki. Ofiara:

- spostrzega, że jej przeżycie zależy od dobrej woli sprawcy;

- nie widzi możliwości ucieczki;

- dostrzega drobne uprzejmości ze strony sprawcy;

- jest izolowana od perspektyw odmiennych od perspektywy sprawcy.

Schemat rozwoju syndromu sztokholmskiego wygląda następująco: w sytuacji stresującej, traumatycznej sprawca grozi ofierze, że pozbawi ją życia, jeśli nie będzie podporządkowywała się jego woli. Sprawca może znęcać się psychicznie i fizycznie nad ofiarą, pokazując w ten sposób, że jej dalsze przeżycie jest zależne tylko i wyłącznie od jego woli. Ofiara nie może liczyć na pomoc innych ani ucieczkę. Z upływem czasu coraz lepiej poznaje sprawcę, wie, co wyzwala łańcuch agresywnych reakcji i co może temu zapobiec. Najmniejszy przejaw pozytywnych uczuć ze strony sprawcy sprawia, że ofiara zaczyna dostrzegać w nim wybawcę, a nawet przyjaciela. Sam fakt przeżycia ofiary, niestosowania przemocy, pozwolenia na skorzystanie z toalety, dostarczania żywności lub napoju powoduje, że ofiara zaczyna odczuwać pozytywne emocje względem prześladowcy. Ludzie z zewnątrz, którzy starają się uwolnić ofiarę, nie są już w jej oczach wyzwolicielami, lecz osobami, które chcą skrzywdzić jej jedynego obrońcę.

Jednym z wyjaśnień syndromu sztokholmskiego może być zjawisko dysonansu poznawczego. Teoria dysonansu poznawczego tłumaczy, jak i dlaczego ludzie zmieniają swoje poglądy, opinie, odczucia.

 Dysonans poznawczy to nieprzyjemny stan organizmu, samoistnie motywujący do jego usunięcia. Pojawia się, gdy człowiek ma przed sobą dwie informacje poznawcze, kolidujące ze sobą. W sytuacji traumatycznej na początku występują uczucia negatywne wobec sprawcy. Jednak fakt, że żyje, że doświadcza niewielkich przejawów dobroci z jego strony, powoduje, że zaczynają pojawiać się pozytywne emocje. Żeby pozbyć się dysonansu, sprawca zaczyna być postrzegany  nie jako wróg, ale jako przyjaciel, walczący w słusznej sprawie.”

 

Jaki jest związek zapisu w Kartaginie z opisanymi powyżej mechanizmami?

„Syndrom sztokholmski” opisuje mechanizmy jakie uruchamiają się w sytuacji uwięzienia, przemocy  i zagrożenia życia, pomiędzy oprawcą i ofiarą. W pierwszej chwili wydaje się absurdem zastosowanie takiego  porównania  do  relacji  Kościół i   chrześcijanie.   Przecież Kościół nikogo nie więzi.

W sposób fizyczny nie. Ale mamy tu do czynienia z przemocą zastosowaną w przestrzeni duchowej. Nakazane w zapisie z 418 roku, a aktualne do dzisiaj zasady chrztu, powodują ponowne przywołanie grzechu pierworodnego w sumieniu i pozostawienie go tam, ponieważ Kościół  grzechu pierworodnego nie  może usuwać. Zrobił to już JEZUS CHRYSTUS!

„(…..) To bowiem uczynił raz na zawsze, ofiarując samego siebie” (Hbr7,27)

W Nim mamy Odkupienie, przez Jego Krew(Ef1,7)

Człowiek ponownie zostaje zanurzony w ciemności i uwięziony. Następuje w ten sposób  ZAMACH NA ŻYCIE WIECZNE. Człowiek staje się ofiarą i więźniem w przestrzeni duchowej!

Zapis wywołuje  w głębi natury człowieka wstrząs psychiczny,  taki  jak przy nagłej utracie wolności  i w naturze  podświadomej człowieka uruchamia się lawinowo  system mechanizmów obronnych i proces „syndromu sztokholmskiego”. Wszystkie  opisane powyżej etapy  tego syndromu znajdują tu  przełożenie  poczynając od tego, że „w sytuacji stresującej, traumatycznej, sprawca grozi ofierze, że pozbawi ją życia, jeśli nie będzie podporządkowywała się jego woli”

Analizowany zapis   kanonu 2, działa  w wymiarze  duchowym w taki sposób, że człowiek staje się ofiarą, której grozi się utratą życia wiecznego, jeśli nie podporządkuje się woli Kościoła. Można nawet  rozszerzyć poczucie zagrożenia  na życie doczesne, jeśli weźmie się pod uwagę skutki wykluczenia ze społeczności w czasach  kiedy religia chrześcijańska była religią państwową i wykluczenie ze społeczności miało dalekosiężne konsekwencje.

Co się dzieje dalej? „Najmniejszy przejaw pozytywnych uczuć ze strony sprawcy sprawia, że ofiara zaczyna dostrzegać w nim wybawcę, a nawet przyjaciela.”

Reakcja obronna powoduje u ofiary wyparcie wszelkiego zagrożenia, zupełne niedostrzeganie, ignorowanie go. Człowiek zatraca chęć ratowania się, bo już nie dostrzega swojej sytuacji jako niewoli. Żeby przetrwać i poradzić sobie z opisanym dysonansem poznawczym, traktuje niewolę jako wolność. W taki sam sposób zachowują się dzisiaj  chrześcijanie  w stosunku do narzuconych  zasad chrztu i do Kościoła.

„Ludzie z zewnątrz, którzy starają się uwolnić ofiarę, nie są już w jej oczach wyzwolicielami, lecz osobami, które chcą skrzywdzić jej jedynego obrońcę”

Osoby próbujące zwrócić uwagę na zniekształcenie powstałe w zapisie synodalnym oraz wynikające z tego konsekwencje dla zbawienia duszy, odbierani są przez innych chrześcijan, jako wrogowie, którzy burzą poczucie bezpieczeństwa ( fałszywego bezpieczeństwa -sic!).

Zastosowanie analizy psychologicznej  w oparciu o syndrom sztokholmski, w przypadku zaistniałej przemocy na duszy człowieka i jego zniewolenia duchowego, jest uzasadnione tym bardziej, że spełnione są wszystkie  warunki jego wystąpienia.(patrz str.6)

Można zauważyć, że  mechanizmy te dotyczą nie tylko wiernych, ale i ludzi współczesnego Kościoła, którzy znaleźli się równocześnie  w roli ciemiężcy (nieświadomego)  i ofiary.

 

Warto również dodać, że mechanizmy opisane w syndromie sztokholmskim są  mechanizmami, które charakteryzują wszelkie zniewolenia, i istnieją wszędzie tam, gdzie jest roztaczana władza nad drugim człowiekiem. Umiejętne wykorzystanie tych zasad przez elity rządzące, powoduje, że ludzie nie zauważają procesu zniewalania i żyją w złudnym poczuciu wolności. W tym celu wykorzystywany jest również system ustawodawczy, formułując   odpowiednie ustawy,  mające na celu  zabezpieczenie zysków  establishmentu.

 

  1. PROGRAMOWANIE DUCHOWE

„Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu”

(Zastosowane tu określenie „programowanie duchowe” zostało wykorzystane na użytek opisania konstrukcji manipulacji, która w końcowym efekcie dotyczy natury duchowej człowieka).

Analizując  sens zapisu wyłania się bardzo głęboko ukryta manipulacja, stanowiąca  zasadnicze sedno.

Można zauważyć, że tekst jest podzielony na 2 części:

  • Pierwsza brzmi: „Uznano również: jeśli ktoś przeczy temu, że należy chrzcić dzieci zaraz po urodzeniu, albo mówi, że się je chrzci wprawdzie dla odpuszczenia grzechów, lecz nie otrzymują w spuściźnie od Adama żadnego grzechu pierworodnego, który miałby być odpuszczony przez kąpiel odrodzenia, i skutkiem tego u tych dzieci forma chrztu ,,dla odpuszczenia grzechów" nie jest prawdziwa, lecz fałszywa — niech będzie wyłączony ze społeczności wiernych. Tego bowiem, co mówił Apostoł: „Przez jednego człowieka grzech wszedł na ten świat, a przez grzech śmierć, i tak na wszystkich ludzi śmierć przyszła, ponieważ wszyscy zgrzeszyli" [Rz5, 12], nie należy rozumieć inaczej, ale tylko tak, jak zawsze to rozumiał katolicki Kościół na całym świecie.”

Przez operatory emotywne, powodujące tzw. motywowanie negatywne (kara za niepożądane zachowanie) i zawikłaną konstrukcję tekstu – wytwarzany jest odpowiedni stan psychiczny. Odpowiedni tzn. taki, w którym jest: pomieszanie, lęk, paraliż mentalny, ograniczona percepcja bodźców, przymglenie świadomości. Odpowiedni do czego?

Świadomość człowieka zostaje krok po kroku przygotowana i w rezultacie doprowadzona do stanu zwiększonej  podatności na sterowanie zewnętrzne i podatności na sugestie.

  • Część druga, to ostatnie  zdanie zapisu: „Według tej zasady wiary dlatego chrzci się prawdziwie dzieci dla odpuszczenia grzechów, chociaż same nie mogły jeszcze popełnić żadnego grzechu, aby poprzez odrodzenie doznały obmycia z tego, co ściągnęły na siebie wskutek narodzin.”

Zwróćmy uwagę na słowo ściągnęły. Jest to operator emotywny z odnośnikiem. W odniesieniu emocjonalnym, ma pejoratywne znaczenie, więc  wyzwala  wewnętrzne odczucie, że chodzi o coś niedobrego. Nie używa się zwrotu ściągnęły w znaczeniu  ściągnąć na siebie coś dobrego, ale np. ściągnąć na siebie nieszczęście, zagrożenie.

Jakie zagrożenie mogły na siebie ściągnąć dzieci?

Zauważmy, że  wg. tego zapisu dzieci obmywa się przez kąpiel odrodzenia z tego, co na siebie ściągnęły wskutek narodzin.(sic!)

„Była światłość prawdziwa, która oświetla każdego człowieka, gdy na świat przychodzi” (J1,9)

Tym co dzieci „ściągają na siebie wskutek narodzin” jest Jezus Chrystus  i Jego Odkupienie. W takim razie dzieci obmywane są z Jezusa Chrystusa i Jego Odkupienia!

Zgadzając się na podaną formułę chrztu, taki w rezultacie następuje efekt.

 

Śledząc całość zapisu kartagińskiego widać 2 warstwy oddziaływania, tak ukryte jedna w drugiej, że  trudno w pierwszej chwili  dostrzec ich wzajemną spójność i kompleksowe działanie.

  1. Warstwa zewnętrzna:

- To wprowadzenie w sposób autorytatywny, informacji o istnieniu grzechu pierworodnego u dzieci, jako istniejącym dla nich zagrożeniu. Mogą one zostać wydobyte, tylko przez chrzest w Kościele, który w tym momencie staje się automatycznie wyzwolicielem, któremu należna jest wdzięczność. Już nie Chrystusowi( sic!).

  1. Warstwa wewnętrzna:

– To uruchomienie, przez odpowiednią konstrukcję, rytmikę i operatory emotywne,  ciągu reakcji, które spowodują  podjęcie niewłaściwej decyzji, mającej charakter pułapki.

 

Jakie jest  to wzajemne oddziaływanie?

Gdy operator emotywny „ściągnęły” inicjuje odniesienie do zagrożenia życia dziecka,   w tym samym momencie, w człowieku uruchamiają się lawinowo silne reakcje emocjonalne, instynktowne,  na najniższym poziomie instynktu, związane z  odruchem obrony potomstwa: gwałtowny, silny lęk o życie dziecka, wzmożone napięcie, gorączkowe poszukiwanie źródła zagrożenia i ratunku, bez względu na cenę.

Przez odpowiednią sugestię zostaje mu „podsunięte” racjonalne określenie zagrożenia  (dla ukrycia tego, co w rzeczywistości się dzieje).  Jest nim grzech pierworodny, usuwany przez kąpiel odrodzenia, czyli chrzest. To sprecyzowanie zagrożenia i zaoferowanie pomocy, wywołuje uspokojenie i ulgę, więc przyjmuje je bez oporów i z wdzięcznością. Nie dostrzega, że w tym momencie, równocześnie dobrowolnie zgadza się na obmycie dziecka ze światłości.

Cały przedstawiany tu proces  zachodzi błyskawicznie, w głębokich przestrzeniach natury  behawioralnej.

Sytuacja wyzwolonego uczucia zagrożenia, w której człowiek podejmuje taką decyzję ma charakter skrajny i wywołuje oprócz silnego afektu również: zmącenie świadomości, upośledzenie zdolności rozeznawania bodźców, zaślepienie. To sprawia, że odpowiednio ukierunkowany, dokonuje niekorzystnego, wręcz tragicznego w skutkach wyboru.

Sądzi, że wybiera dla dziecka wolność, a w rezultacie mu ją odbiera. Przez tą decyzję dziecko jest wyrwane ze światłości i zanurzone ponownie w ciemność.

Jest  istotne, aby rodzic uczynił to dobrowolnie,  bo tylko w ten sposób mogło zaistnieć zerwanie więzi z Bogiem. Przez  poczytanie w sumieniu dziecka grzechu pierworodnego.

Każdy kto się rodzi, rodzi się w światłości. Ale żeby wyrwać dziecko ze światłości,  rodzic musi sam podjąć taką decyzję.  Musi przerwać to przez akt własnej woli i wybrać zło. Dlatego nakazuje mu się dokonanie wyboru tego zła, ale przez stworzenie zagrożenia!

Człowiek  sądzi, że decyzję podjął  autonomiczne, samodzielnie, a tymczasem przez odpowiednią konstrukcję zapisu, która wyzwala określone reakcje behawioralne (patrz rozdz. I i III) zostaje uwikłany i zniewolony.

Zostaje  mu ukazany pozorny zysk, a ukryta jest przed nim strata i zysk zainteresowanych dokonaniem przez niego takiego wyboru.

Dziecko tak naprawdę przyszło na świat bezpieczne, zanurzone w światłości,  obecności Bożej, wyzwolone, z wolną duchową naturą, a zostaje mu poczytany w sumieniu grzech pierworodny i ponownie jest zanurzony w ciemności, która staje się w późniejszym  jego życiu, źródłem duchowych problemów.

Z powodu instynktownych reakcji, lęku o życie na poziomie biologicznym, zostaje dziecku odebrane życie wieczne!

Człowiek podejmuje decyzję, która panuje nad nim i  nie może jej  odwrócić. Panuje nad nim, bo  podjął ją w głębi, w całej naturze swojego jestestwa, w swoich trzewiach!

Skutki tej decyzji mogą zostać zerwane, usunięte,  tylko przez nadrzędną siłę, którą jest Jezus Chrystus, przez  przebudzenie się!

W Nim mamy Odkupienie, przez Jego Krew(Ef1,7)

 

Wybór dokonany przez pierwsze osoby, których bezpośrednio dotyczył zapis kartagiński, przez pokolenia został utrwalony i przetrwał  do czasów obecnych  w aktualnej  formule chrztu. W chrzcie  nadal jest usuwany grzech pierworodny.

Dlaczego możliwe było utrzymywanie tego stanu przez tak długi okres czasu?

Istotne jest to, że wybory dokonywane na poziomie instynktownym, są ogromnie silne i zakorzeniają się bardzo głęboko w naturze podświadomej człowieka. A te, które związane są z ochroną potomstwa, ochroną początku życia, są najsilniejsze i jako takie, które służą przetrwaniu gatunku, przenoszone są na następne pokolenia. Dokonany  w ten sposób wybór, pomimo, że jest zły, przez racjonalizację  zdefiniowany jako najlepszy, zostaje utrwalony. Im dłuższy czas upływa od momentu zaistnienia, tym utrwalenie jest głębsze. Z czasem zapomniane zostaje źródło powstania i wybór jest niekwestionowany.

Podjęty w wyniku zapisu kartagińskiego zły duchowo wybór wewnętrzny, spowodował ponadto ogromne cierpienie i ból duszy. Był doświadczeniem traumatycznym. Aby móc sobie z tym poradzić i żyć dalej, w psychice uruchomiły się mechanizmy obronne: początkowo stłumienia, a z czasem głębokiego wyparciaracjonalizacji, blokujące możliwość zmiany.

Z tego powodu zastosowana w zapisie kartagińskim rytmika manipulacji, obejmuje nie tylko doraźny efekt, ale dotyczy również oddziaływania długofalowego.

Dotarcie do sedna problemu i obnażenie miejsca, w które została wycelowana manipulacja - miejsca Życia w człowieku - może wywołać szok, ponieważ w pył zostaje rozbita konstrukcja pułapki  i  dotknięty moment traumy.

Człowiek w pierwszej chwili, może wcale nie chcieć pozbyć się zniewolenia, które bierze za wolność i sam staje się gorliwym i zażartym obrońcą swojego więzienia. Więzienie to stało się już jego „domem”.  Dawno zapomniał jak naprawdę wygląda  dom - miejsce Życia,  obecności Boga w jego sercu.  Będzie zwalczał tych, którzy chcą mu pomóc wyjść. Czyli  -klasyczny syndrom sztokholmski.

Jego domem my jesteśmy, jeśli ufność i chwalebną nadzieję, aż do końca wytrwale zachowamy.”(Hbr3,6)

 

 

  1. UKRYTA INTENCJA ZAPISU

Ustalenia synodu w Kartaginie z 418 r. były kolejnym, sukcesywnym krokiem, który miał ścisły związek z zakrojoną na szeroką skalę akcją  tępienia enklaw chrześcijańskich i prawdziwych wyznawców Chrystusa, czyli tych, którzy nie żyli już w ciemnościach spowodowanych grzechem pierworodnym, ale światłością przyjętą dzięki Odkupieniu.

Mając owoce i dary Ducha Świętego, byli  ludźmi nie podatnymi na wszelkie manipulacje, odróżniającymi fałsz od prawdy. Żyli głęboką wiarą, z której płynęło poznanie. Nie byli również związani lękiem o życie ziemskie, ponieważ w pełni pojmowali naturę życia wiecznego. Sensem ich życia było trwanie w nieustannej ufności Bogu, Odkupieniu przez Jezusa Chrystusa. Wzrastali duchowo, świadomi wagi odkupienia duszy i zbawienia wiecznego.  Byli chrześcijanami w prawdziwym sensie tego określenia.

Jeśli bowiem objawiona przez aniołów mowa okazała się mocna, a wszelkie przekroczenie i nieposłuszeństwo otrzymały słuszną zapłatę, jakże my unikniemy [kary], jeśli nie będziemy się troszczyć o tak cenne zbawienie? Było ono głoszone na początku przez Pana, a umocnione w nas przez tych, którzy je słyszeli. Bóg zaś uwierzytelnił je, znakami, cudami, różnorakimi przejawami mocy i udzieleniem Ducha Świętego, według swej woli” . (Hb2,2-4)

Warto zwrócić uwagę, że niemożliwe było dokonanie manipulacji na naturze behawioralnej człowieka, dopóki istniały enklawy chrześcijańskie. Pierwsi, prawdziwi chrześcijanie nie żyli już bowiem według natury behawioralnej, ale duchowej. Dlatego enklawy poprzez różne formy wymierzonych przeciwko nim działań, zostały unicestwione.

Po zniszczeniu enklaw chrześcijańskich,  na kolejnych synodach  wprowadzano zmiany, nowe zasady: przymus gromadzenia się w budynkach kościelnych, ugruntowanie hierarchii kościelnej, podkreślanej  dodatkowo odpowiednimi strojami,  zinstytucjonalizowanie wiary.

Dodatkowo  przez  uczynienie w IV z chrześcijaństwa religii państwowej, chrześcijanami stawali się  ludzie, nie z powodu świadomego wyboru Chrystusa, tylko nakazu.

Następująca w związku z tym degradacja wiary i  głębokiego chrześcijaństwa,   stanowiła podatny grunt do zaszczepienia pokrętnego zapisu w 418 roku.

Warto zauważyć, że  w momencie  ustanowienia 2 kanonu synodu w Kartaginie w 418 roku, automatycznie pierwsi chrześcijanie w świetle tego zapisu byli heretykami, którzy  podlegali „…wykluczeniu ze  społeczności wiernych”

Paradoksalnie Ci, „heretycy”, stali się świętymi i stanowią dziś swoisty „ posag” Kościoła tego, który ich wtedy  tym zapisem potępił.

Biorąc pod uwagę kontekst historyczny, zauważa się, że ustalenia  w Kartaginie  w 418 r. miały  zamykać w sposób prawny, drogę duchowego wzrostu tym, którzy kroczyli śladami  nauk Apostołów i służyli prawdziwie Bogu. Miały też powstrzymywać ewentualnych,  przyszłych naśladowców, którzy chcieliby być gorliwymi w wierze i naprawdę wypełniać nauki Jezusa Chrystusa.

Został ustanowiony pośrednik zbawienia – Kościół, który czyni siebie usuwającym grzech pierworodny, więc  chrześcijanie są  przekierowywani  z relacji z Chrystusem, na relację z Kościołem instytucjonalnym.

Często słyszymy twierdzenie, że  Kościół i Chrystus to jedno.  Ale czy  Kościół w swoim obecnym  duchowym kształcie, jest  na pewno tym samym, co pierwotny Kościół, którego założycielem jest Jezus Chrystus? Czy  chrześcijanie prowadzeni przez  ten Kościół, odnajdują głębię życia duchowego, tak jak poznawali ją i rozwijali w sobie chrześcijanie pod przewodnictwem Apostołów  i w pierwszych wiekach?

Dzisiejsi chrześcijanie nie dostrzegają już zagrożenia płynącego z zapisu, ponieważ  przez wieki została  utrwalona, nakazana forma chrztu i wszystko wydaje się być w porządku.  Sądzą, że dzięki  Kościołowi otrzymują dobro (uwolnienie od grzechu pierworodnego) i nie pojmują wyrządzanej przez ten zapis krzywdy.

Dlatego też ukryta intencja  i prawdziwy sens zapisu, mogą być niezrozumiałe dla dzisiejszych  chrześcijan.

 

VI.SKUTKI ZAPISU

Skutki zapisu zostały już zasygnalizowane w treści niniejszej analizy, ale ze względu na ich wagę, można je dodatkowo zaakcentować i krótko podsumować:

Zestaw wszystkich opisanych mechanizmów nie może być przypadkowy. Wskazuje na celowe i świadome działanie, mające charakter manipulacji. Wymierzona jest ona w konkretny cel - ODKUPIENIE DUSZY i  ZBAWIENIE.

Nakaz przyjęcia grzechu pierworodnego skutkuje zatrzymaniem rozwoju duchowej natury człowieka i zniekształca  prawdziwy sens chrześcijaństwa. W porównaniu z drogą pierwszych chrześcijan, nastąpiło  „wykolejenie”. Mało kto zauważa, że nie jest na właściwych torach i że jego życie wieczne, zbawienie, jest w ogromnym niebezpieczeństwie. Chrześcijanie zachowują się jak ludzie  zahipnotyzowani, w letargu, są powierzchowni w wierze i uwikłani  w ceremoniały.

A przecież nawołuje św. Paweł (….)zabiegajcie o zbawienie z bojaźnią i drżeniem…. (Flp2,12)

Na przestrzeni wieków widać jakie spustoszenie duchowe wprowadził ten zapis synodalny z 418 roku.

Powstaje pytanie:  Komu w tamtych czasach zależało na takim obrocie zdarzeń?

A któż jest prawdziwym, odwiecznym wrogiem Chrystusa i  dusz ludzkich?

Czuwajcie! Przeciwnik wasz, diabeł, jak lew krąży, szukając, kogo pożreć.”( 1P5, 8)

On nigdy nie zrezygnował ze zniszczenia człowieka.  Poprzez ludzi, którzy mu się poddawali w sposób bardziej lub mniej świadomy, których  serca i umysły anektował, rozbudzając w nich niskie żądze zysku i władzy,  realizował swój  plan  wyeliminowania Boga z serc ludzkich.

Konsekwencje tego obserwujemy w stanie dzisiejszego Kościoła, chrześcijan i na wielu płaszczyznach życia społecznego.

Czy istnieje  wyjście z tej sytuacji?

Czy coś można zmienić?

Przedstawiona analiza „zapisu kartagińskiego” i ujawnienie wszystkich ukrytych mechanizmów manipulacji oraz intencji,   może  budzić poczucie bezradności, ale okazuje się, że w misternej  konstrukcji zapisu znalazła się luka, droga do wolności.

 

VII. WYJŚCIE

„ Oto postawiłem jako dar przed Tobą drzwi otwarte, których nikt nie może zamknąć,” (Ap3,8)

Analiza tekstu ukazuje paradoksalnie, również wyjście z sytuacji. Nie jest ono widoczne w pierwszej chwili, gdy uruchamiają się  reakcje behawioralne, ale kiedy serce  przestanie kołatać się w trwodze,  niepokoju i następuje  uspokojenie umysłu, można dostrzec furtkę, światło w tunelu,  Zawarte jest ono w pierwszej części zapisu, która brzmi:

"Uznano również: jeśli ktoś przeczy temu, że należy chrzcić dzieci zaraz po urodzeniu, albo mówi, że się je chrzci wprawdzie dla odpuszczenia grzechów, lecz nie otrzymują w spuściźnie od Adama żadnego grzechu pierworodnego, który miałby być odpuszczony przez kąpiel odrodzenia, i skutkiem tego u tych dzieci forma chrztu ,,dla odpuszczenia grzechów" nie jest prawdziwa, lecz fałszywa — niech będzie wyłączony ze społeczności wiernych.”

Przedzierając się przez brak  przejrzystości i zawiłość tekstu, możemy dostrzec, że ta formuła chrztu nakazuje dokonać określonego wyboru, dla uniknięcia kary. Ale wbrew pozorom można dokonać innego wyboru i to bez konsekwencji  kary.

Jaką treść zawiera ten zapis?

„ Jeśli ktoś uważa, że dzieci nie rodzą się z grzechem pierworodnym, który miałby być usuwany poprzez chrzest, niech będzie wyłączony ze społeczności wiernych.” Czyli - „ Jeśli ktoś wierzy, że Chrystus uwolnił wszystkich ludzi ( również dzieci) z grzechu pierworodnego, niech będzie wyłączony ze społeczności wiernych.”

Zabrania się zatem wybrać Odkupienie Chrystusa, a nakazuje wybrać posłuszeństwo Kościołowi. W swej istocie, zapis ten weryfikuje postawę wiary i implikuje dokonanie radykalnego wyboru. Wyboru, który jest tak naprawdę wyborem wewnętrznym, a nie zewnętrznym. Jest aktem serca.

Jaki to jest wybór?

Uwierzyć Chrystusowi lub uwierzyć Kościołowi.

Jest to wybór, w którym nie ma miejsca na kompromis.

Uwierzyć Chrystusowi, to z pełnym przekonaniem i pewnością przyjąć świadomość Odkupienia. Gdy  jest to przyjęcie szczere, prawdziwe,  serce wypełnia ogromna radość,  głęboka wdzięczność Chrystusowi i odczucie Jego miłości i doskonałej troski. Nie ma żadnego wykluczenia, ponieważ ono  w rzeczywistości nie istnieje.  Istnieje natomiast przynależność do Chrystusa. Tej przynależności nie chce się utracić za żadną cenę.

I znika wtedy lęk, bo „w miłości nie ma lęku, lecz doskonała miłość usuwa  lęk, ponieważ lęk kojarzy się z karą. Ten zaś, kto się lęka, nie wydoskonalił się w miłości”.(1J4,18)

Uwierzyć Kościołowi, to ulec panice, lękowi, to zgodzić się na kłamstwo, czyli w rezultacie wyrzeczenie Odkupienia dla własnego, pozornego i jakże mizernego zysku.

Bo czy przynależność do społeczności wylęknionych, indoktrynowanych wiernych, jest zyskiem?

Czy zyskiem jest troska o byt doczesny, zamiast troski o Chrystusa, o życie wieczne?

Czy zyskiem jest brak Chrystusa w sercu?

Serce będące w okowach lęku nie jest w stanie otworzyć się na Jego Obecność  i działanie Ducha Świętego. Jeśli ktoś nie przyjmie z całą świadomością Odkupienia Chrystusa, NIE UWIERZY, ŻE JEST WOLNY, nie wydostanie się z lęku i będzie żył w pętli odruchów behawioralnych i zniewoleniu. Nie pozna swojej prawdziwej tożsamości – syna Bożego i człowieka Światłości, bo poznanie to, otwiera tylko prawdziwe, rzeczywiste przyjęcie Odkupienia Chrystusa i działanie Jego mocy.

Bezpośrednia, osobista relacja z  Chrystusem, miłowanie Go, coraz głębsze zanurzanie się  w przywróconej przez Odkupienie  światłości, to one  kształtują człowieka, przemieniając go i stwarzając na nowo.

 „Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus, który wydał siebie samego na okup za wszystkich jako świadectwo we właściwym czasie”. (1 Tym 2, 5-6)

Odkupienie przez Chrystusa jest bezpośrednio działające w sercach, które wierzą i które Go wybierają.

Bo prawdziwym chrześcijaninem jest ten, kto naprawdę wierzy w Odkupienie Chrystusa, które jest nieustannie działające i przyjmuje „ w darze drzwi otwarte”.

Przyjmuje drzwi otwarte i to jest wyjście…dla wszystkich.

A w sytuacji chrztu dziecka, jeśli  rodzic wierzy głęboko w swoim sercu, że  Chrystus wykupił świat, że jest wolny od grzechu pierworodnego, zarówno on sam jak i jego dzieci, to ta świadomość Odkupienia będącego  nieustannie w mocy, jest ochroną. Gdy jego serce  trwa w Prawdzie, działa moc Chrystusa i  sprawia, że dziecko, które chrzci, pozostaje  nadal  w światłości Bożej.

A więc w odniesieniu do dzisiejszej formy chrztu, prawdziwy chrześcijanin  unika  złapania w pułapkę przez pierwszą część formuły chrzcielnej (usuwanie grzechu pierworodnego), a wówczas w pełni wypełnia się działanie drugiej części  (przyoblekanie w Chrystusa).

Więc tak naprawdę, nawet jeśli nastąpiło ograniczenie zewnętrzne, nie istnieje wewnętrzne, gdy serce człowieka jest wolne od lęku. A jest wolne od lęku, gdy wierzy w Odkupienie i trwa w ufności   Chrystusowi.

W Nim mamy Odkupienie, przez Jego Krew”(Ef1,7)

„Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz duszy zabić nie mogą. Bójcie się raczej Tego, który duszę i ciało może zatracić w piekle”( Mt10,28)

 

Cała batalia związana z „zapisem kartagińskim” toczy się w istocie o ten wybór serca!

Czyż nie przypomina to kuszenia Ewy w raju?

Czyż nie  jest to powtórne stanięcie przed wyborem?

To jest wybór pomiędzy  Życiem, a  śmiercią.

Między  przyjęciem przywróconej więzi z Bogiem, a pozostawaniem w ciemnościach.

Między ZBAWIENIEM, a utratą ŻYCIA WIECZNEGO.

Bo wybór Chrystusa, czyli autentyczna wiara w Jego Odkupienia, otwiera drogę do KRÓLESTWA BOŻEGO. Jest odzyskaniem wolności duchowej.  Umożliwia przyjmowanie Łaski Bożej i przez nieustannie pogłębianie wiary, nieustanne trwanie w świadomości Odkupienia, osiągnięcie „wieńca chwały”- ZBAWIENIA, ŻYCIA WIECZNEGO!

Bez tego wyboru jest to niemożliwe!

Jeśli tego wyboru człowiek nie dokona, to na cóż  zdał się trud Chrystusa?

 

„(……) tak Chrystus raz jeden był ofiarowany dla zgładzenia grzechów wielu, drugi raz ukaże się nie w związku z grzechem, lecz dla zbawienia tych, którzy go oczekują.” (Hbr9,28).

„Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?” (Łk18,8)

 

 

 

 

___________________________________________________________________________

Opracowała: Weronika

*  wszystkie  wersety biblijne pochodzą z Biblii Tysiąclecia, Wydawnictwo Pallottinum  wyd. V 2000 r.

* cytat dotyczący „syndromu sztokholmskiego” pochodzi z artykułu „Syndrom sztokholmski w relacjach międzyludzkich”   dr Anna Błoch-Gnych,  Niebieska Linia 4/2010

 

Postscriptum 1

Celem niniejszej analizy nie jest  zanegowanie i obalenie wartości chrztu, ale zwrócenie uwagi na nieprawidłowości związane z usuwaniem przez chrzest grzechu pierworodnego, ukazanie ich źródeł i skutków.

Chrzest zanurzający w  Chrystusie jest formą właściwą i zgodną z Bożym zamiarem, jest umocnieniem łączności z Chrystusem.  Chrzest  zanurzający w grzech pierworodny,  to zrywanie tej więzi.

Dzisiejsza formuła chrztu zawiera 2 części. Pierwsza jest  usuwaniem grzechu pierworodnego, druga przyobleczeniem w światłość Chrystusa.

Aby grzech pierworodny mógł zostać usunięty, najpierw musi zostać poczytany w sumieniu, ponieważ nie można usuwać czegoś, czego nie ma. A poczytanie  tego grzechu  automatycznie niweluje działanie części drugiej.

I  istnieje  wybór…….

 

Postscriptum 2

„Jedynym grzechem, który jest przekazywany z pokolenia na pokolenie jest grzech pierworodny, który jest usuwany na chrzcie świętym” – czytamy w opinii teologicznej przedstawionej przez Komisję Nauki Wiary Konferencji Episkopatu Polski z dn.05.10.2015r.

To zdanie niechcący potwierdza, przedstawione w analizie konsekwencje „zapisu kartagińskiego”.

I powstaje jeszcze pytanie:

Dlaczego grzech pierworodny, skoro został  już usunięty na chrzcie,  jest przekazywany następnemu pokoleniu......???

 

Nessun commento ancora

Leave a Reply

E' necessario essere Accesso effettuato per pubblicare un commento