GRZECH PIERWORODNY TO GRZECH PRZECIW DUCHOWI ŚWIĘTEMU

      GRZECH  PIERWORODNY TO GRZECH PRZECIW DUCHOWI ŚWIĘTEMU

W Opinii teologicznej Komisji Nauki Wiary Konferencji Episkopatu Polski z dnia 05-10-2015 na temat „Grzech pokoleniowy i uzdrowienie międzypokoleniowe. Problemy teologiczne i pastoralne” w  punkcie 8 czytamy „Jedynym grzechem, który jest przekazywany z pokolenia na pokolenie jest grzech pierworodny, co wyraźnie podkreślił Sobór Trydencki w Dekrecie o grzechu pierworodnym. W kanonie2 czytamy: „Jeśliby ktoś twierdził, że grzech Adama jemu samemu tylko zaszkodził, a nie potomstwu i że otrzymaną od Boga świetność i sprawiedliwość, którą utracił, stracił dla siebie tylko, a nie dla nas również, albo, że on sam skalany przez grzech nieposłuszeństwa, śmierć tylko i cierpienie fizyczne przekazał całemu rodzajowi ludzkiemu, nie zaś i grzech także, który jest śmiercią duszy – niech będzie wyłączony ze społeczności wiernych, gdyż sprzeciwia się apostołowi mówiącemu: Przez jednego człowieka grzech wszedł na ten świat, a przez grzech śmierć i w ten sposób śmierć przeszła na wszystkich ludzi, ponieważ wszyscy zgrzeszyli (Rz 5,12) (Breviarium Fidei, 309)”

Dlaczego nie przytoczono dalszej wypowiedzi apostoła,

Rz 5 15  Ale nie tak samo ma się rzecz z przestępstwem jak z darem łaski. Jeżeli bowiem przestępstwo jednego sprowadziło na wszystkich śmierć, to o ileż obficiej spłynęła na nich wszystkich łaska i dar Boży, łaskawie udzielony przez jednego Człowieka, Jezusa Chrystusa. 16 I nie tak samo ma się rzecz z tym darem jak i ze [skutkiem grzechu, spowodowanym przez] jednego grzeszącego. Gdy bowiem jeden tylko grzech przynosi wyrok potępiający, to łaska przynosi usprawiedliwienie ze wszystkich grzechów. 17 Jeżeli bowiem przez przestępstwo jednego śmierć zakrólowała z powodu jego jednego, o ileż bardziej ci, którzy otrzymują obfitość łaski i daru sprawiedliwości, królować będą w życiu z powodu Jednego - Jezusa Chrystusa. 18 A zatem, jak przestępstwo jednego sprowadziło na wszystkich ludzi wyrok potępiający, tak czyn sprawiedliwy Jednego sprowadza na wszystkich ludzi usprawiedliwienie dające życie. 19 Albowiem jak przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wszyscy stali się grzesznikami, tak przez posłuszeństwo Jednego wszyscy staną się sprawiedliwymi.

Rz 8  Teraz jednak dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie, nie ma już potępienia. Albowiem prawo Ducha, który daje życie w Chrystusie Jezusie, wyzwoliło cię spod prawa grzechu i śmierci. Co bowiem było niemożliwe dla Prawa, ponieważ ciało czyniło je bezsilnym, [tego dokonał Bóg]. On to zesłał Syna swego w ciele podobnym do ciała grzesznego i dla [usunięcia] grzechu wydał w tym ciele wyrok potępiający grzech, aby to, co nakazuje Prawo, wypełniło się w nas, o ile postępujemy nie według ciała, ale według Ducha. Ci bowiem, którzy żyją według ciała, dążą do tego, czego chce ciało; ci zaś, którzy żyją według Ducha - do tego, czego chce Duch. Dążność bowiem ciała prowadzi do śmierci, dążność zaś Ducha - do życia i pokoju. A to dlatego, że dążność ciała wroga jest Bogu, nie podporządkowuje się bowiem Prawu Bożemu, ani nawet nie jest do tego zdolna. A ci, którzy żyją według ciała, Bogu podobać się nie mogą.

Twórcy opinii całkowicie zapomnieli o Jezusie Chrystusie, zapomnieli, że jesteśmy odkupieni i że żadnego grzechu pierworodnego w Jezusie Chrystusie nie ma. Nie ma go też w duszy nowej, stworzonej z natury zmartwychwstałego Jezusa Chrystusa, z duszy, która żyje tylko życiem Chrystusa, duszy czystej wolnej, bezgrzesznej, a więc bez grzechu pierworodnego. Zapewnianie, że grzech pierworodny istnieje jest utrzymywaniem duszy w stanie grzesznym, w stanie przed Odkupieniem, w stanie, w którym dusza jest pod władzą grzechu i ciała. Ma to dalekosiężne skutki, ponieważ grzech, który tak naprawdę nie istnieje, gdy żyje się Chrystusem, zniewala duszę, czyni ją niezdolną do wykonania dzieła dla, którego stworzył ją Bóg. A stworzył Bóg duszę dla wzniesienia jęczącego stworzenia (czyli naszej natury fizycznej, zmysłowej) do doskonałości Bożej. Komu służy przywracanie dusz do natury grzesznej, przed Odkupieniem, czyli drugie kuszenie. Na pewno nie służy Bogu, który wylał Krew, dał swoją duszę i życie tym, którzy uwierzą. Na pewno nie służy duszom, które zamiast cieszyć się Odkupieniem i zdążać ku radości Bożej wykonując Jego wolę, toną w buncie przeciw woli Bożej, toną w grzechu, czyli mają udział w pierwszej śmierci, zdążając do drugiej śmierci.

Ap.21   1 I ujrzałem niebo nowe i ziemię nową, bo pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły, i morza już nie ma. 2 I Miasto Święte - Jeruzalem Nowe ujrzałem zstępujące z nieba od Boga, przystrojone jak oblubienica zdobna w klejnoty dla swego męża. 3 I usłyszałem donośny głos mówiący od tronu: «Oto przybytek Boga z ludźmi: i zamieszka wraz z nimi, i będą oni Jego ludem, a On będzie "BOGIEM Z NIMI"2. 4 I otrze z ich oczu wszelką łzę, a śmierci już odtąd nie będzie. Ani żałoby, ni krzyku, ni trudu już [odtąd] nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły». 5 I rzekł Zasiadający na tronie: «Oto czynię wszystko nowe». I mówi: «Napisz: Słowa te wiarygodne są i prawdziwe». 6 I rzekł mi: «Stało się. Jam Alfa i Omega, Początek i Koniec. Ja pragnącemu dam darmo pić ze źródła wody życia. 7 Zwycięzca to odziedziczy i będę Bogiem dla niego, a on dla mnie będzie synem. 8 A dla tchórzów, niewiernych, obmierzłych, zabójców, rozpustników, guślarzy, bałwochwalców i wszelkich kłamców: udział w jeziorze gorejącym ogniem i siarką. To jest śmierć druga».

I commenti sono chiusi