MIŁOSIERDZIE PRZYCHODZI PRZED SPRAWIEDLIWOŚCIĄ

  MIŁOSIERDZIE PRZYCHODZI PRZED SPRAWIEDLIWOŚCIĄ

Zanim przyjdzie sprawiedliwość, Bóg Ojciec wylewa Miłosierdzie na świat. Pragnie by człowiek poznał swój upadek. Pragnie by człowiek, jak marnotrawny syn powrócił do Niego. Pragnie obdarować go sandałami, płaszczem i pierścieniem. Pragnie zapomnieć o niegodziwości syna i przywrócić naturalny ruch Miłości. Pragnie by stworzenia żyły. To nic, że poznanie ciemności będzie bardzo bolało. Ojciec zawsze będzie z tymi, którzy wybiorą Jego Syna. Co oznacza z tymi, którzy wybiorą Jego Syna. Są to ci, którzy głęboko, w swojej naturze wewnętrznej, w swoim sercu, nie głowie, uwierzą, że Jezus Chrystus przyszedł na ten świat by stać się ostatnim Adamem. Uwierzą, że ich grzeszne, Adamowe natury są uśmiercone w ciele Jezusa przybitym do Krzyża. Uwierzą, że mocą Boga Żywego ich dusze zostały wydobyte z uśmierconego ducha grzesznego, złego i zostały razem z Jezusem złożone do grobu, jak On, w nadziei. Uwierzą, że Bóg Ojciec wskrzesił Jezusa i dał mu nowe Ciało, to Ciało, w które Pan przyoblecze swoich wybranych na dźwięk ostatniej trąby. Uwierzą, że są nowym człowiekiem, czystym, niewinnym, bez grzechu, bo w Chrystusie nie ma grzechu. Uwierzą, że gdy staną się umiłowanymi synami, trwającymi w Duchu Bożym, Jezus Chrystus powierzy ich Matce, Dziewicy, w której Bóg umieścił tajemnicę zbawienia. Uwierzą, że Ona poprowadzi ich do duchowej istoty ciała, by przyoblekli tę cierpiącą istotę w Ducha Bożego. Gdy pomiędzy duszą - synem Bożym i duszą jęczącego stworzenia popłynie Miłość, powstanie Człowiek Światłości, potęga nieba, przed którą drżą moce i władze ciemności. Ziemia powróci do stanu początku, do stanu jaśniejącej perły wszechświata, bo otrzyma prawdziwych kapłanów, jaśniejących słońcem nieba.

I Kor 15,    45 Tak też jest napisane: Stał się pierwszy człowiek , Adam, duszą żyjącą, a ostatni Adam duchem ożywiającym. 46 Nie było jednak wpierw tego, co duchowe, ale to, co ziemskie; duchowe było potem. 47 Pierwszy człowiek z ziemi - ziemski, drugi Człowiek - z nieba. 48 Jaki ów ziemski, tacy i ziemscy; jaki Ten niebieski, tacy i niebiescy. 49 A jak nosiliśmy obraz ziemskiego, tak też nosić będziemy obraz niebieskiego. 50 Zapewniam was, bracia, że ciało i krew nie mogą posiąść królestwa Bożego, i że to, co zniszczalne, nie może mieć dziedzictwa w tym, co niezniszczalne. 51 Oto ogłaszam wam tajemnicę: nie wszyscy pomrzemy, lecz wszyscy będziemy odmienieni. 52 W jednym momencie, w mgnieniu oka, na dźwięk ostatniej trąby - zabrzmi bowiem trąba - umarli powstaną nienaruszeni, a my będziemy odmienieni. 53 Trzeba, ażeby to, co zniszczalne, przyodziało się w niezniszczalność, a to, co śmiertelne, przyodziało się w nieśmiertelność.

J 19,   26 Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: «Niewiasto, oto syn Twój». 27 Następnie rzekł do ucznia: «Oto Matka twoja». I od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie.

Rdz 3,    15 Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie i niewiastę, pomiędzy potomstwo twoje a potomstwo jej: ono zmiażdży ci głowę, a ty zmiażdżysz mu piętę»

Ap 12,   17 I rozgniewał się Smok na Niewiastę, i odszedł rozpocząć walkę z resztą jej potomstwa, z tymi, co strzegą przykazań Boga i mają świadectwo Jezusa.

I commenti sono chiusi