ŚWIADOMOŚĆ BYCIA BEZGRZESZNYM JEST PRAWDZIWĄ DUCHOWOŚCIĄ

  ŚWIADOMOŚĆ BYCIA BEZGRZESZNYM JEST PRAWDZIWĄ DUCHOWOŚCIĄ

Chrystus Pan przez trzy i pół roku swojego publicznego życia przed ukrzyżowaniem ukazywał postawę i Prawo Święte synom Bożym, którzy mieli powstać po Jego Zmartwychwstaniu. Tym synom, którzy mieli zmiażdżyć głowę szatanowi. Apostołowie przed ukrzyżowaniem nie byli jeszcze synami Bożymi. Byli pod ochroną mocy Pana. Czynili cuda mocą zewnętrzną Pana. Synami Bożymi stali się gdy uwierzyli w Zmartwychwstanie i przyjęli Ducha Świętego. Uwierzyli, że są bezgrzeszni i czyści. Św. Piotr, który zaparł się Jezusa, który uznawał, że jego grzech jest większy od grzechu Judasza Iskarioty, gdy uwierzył w Mesjaństwo Chrystusa, gdy uwierzył, że śmierć Jezusa jest także śmiercią jego duchowej grzesznej natury, był zdolny przyjąć Ducha Chrystusowego. Dusza, która jest w ludzkim duchu, zdeprawowanym przez grzech Adama, myśli jak ludzki zdeprawowany duch i nie jest w stanie pojąć Bożej natury. To dlatego Pan powiedział do Piotra, zatroskanego o los Jezusa, zejdź mi z oczu szatanie. Piotr był po ludzku pewien, że czyni dobrze, nie rozumiał słów Pana. W ciele Jezusa przybitym do Krzyża, została zdarta ze wszystkich dusz, od czasu Adama aż po czas końca świata, żelowata szata zdeprawowanego grzechem ducha ludzkiego. Czysta, naga dusza razem z ciałem Jezusa została złożona do grobu i przebywa tam do czasu, aż uwierzy w swoje niebiańskie pochodzenie. Oczekuje na swoje zmartwychwstanie, które przez wiarę może nastąpić tylko na tej ziemi. Przez wiarę w co? W moc prawdziwego Żywego Boga, w Jego miłość i miłosierdzie. W to, że przysłał swojego Syna, by odebrał dusze pierwszej śmierci, sprowadzonej na nie przez Adama. By przypomniał duszom o sensie ich życia, o zadaniu doprowadzenia naszej natury podświadomej do chwały Bożej, natury za, którą Bóg uczynił nasze dusze odpowiedzialne. Uwierzyć w to, że Jezus Chrystus uświęcił nasze dusze przez swoją śmierć po to, by nasze dusze uświęciły swoje ciała.

Rz 8, 1-13,18-22 1 Teraz jednak dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie, nie ma już potępienia. 2 Albowiem prawo Ducha, który daje życie w Chrystusie Jezusie, wyzwoliło cię spod prawa grzechu i śmierci. 3 Co bowiem było niemożliwe dla Prawa, ponieważ ciało czyniło je bezsilnym, [tego dokonał Bóg]. On to zesłał Syna swego w ciele podobnym do ciała grzesznego i dla grzechu wydał w tym ciele wyrok potępiający grzech, 4 aby to, co nakazuje Prawo, wypełniło się w nas, o ile postępujemy nie według ciała, ale według Ducha. 5 Ci bowiem, którzy żyją według ciała, dążą do tego, czego chce ciało; ci zaś, którzy żyją według Ducha - do tego, czego chce Duch. 6 Dążność bowiem ciała prowadzi do śmierci, dążność zaś Ducha - do życia i pokoju. 7 A to dlatego, że dążność ciała wroga jest Bogu, nie podporządkowuje się bowiem Prawu Bożemu, ani nawet nie jest do tego zdolna. 8 A ci, którzy żyją według ciała, Bogu podobać się nie mogą. 9 Wy jednak nie żyjecie według ciała, lecz według Ducha, jeśli tylko Duch Boży w was mieszka. Jeżeli zaś kto nie ma Ducha Chrystusowego, ten do Niego nie należy. 10 Jeżeli natomiast Chrystus w was mieszka, ciało wprawdzie podlega śmierci ze względu na  grzech duch jednak posiada życie na skutek usprawiedliwienia. 11 A jeżeli mieszka w was Duch Tego, który Jezusa wskrzesił z martwych, to Ten, co wskrzesił Chrystusa z martwych, przywróci do życia wasze śmiertelne ciała mocą mieszkającego w was swego Ducha. 12 Jesteśmy więc, bracia, dłużnikami, ale nie ciała, byśmy żyć mieli według ciała. 13 Bo jeżeli będziecie żyli według ciała, czeka was śmierć. Jeżeli zaś przy pomocy Ducha uśmiercać będziecie popędy ciała - będziecie żyli.

Kościół Kartagiński fałszywie naucza, że grzech w ciele jest skutkiem grzechu duszy. Tymczasem grzeszne ciało powstało dużo, dużo wcześniej niż dusza. Grzech ciała był następstwem nieprawości upadłych aniołów ze świata minionego. Dusza została stworzona by zbawić od grzechu ciało. W wersecie 10 ominięto nawias kwadratowy, który właśnie sugeruje ten fałsz. Bóg Ojciec wydał wyrok potępiający grzech w ciele Jezusa i w naszych ciałach. Dusze, które są synami Bożymi ten wyrok wykonują. Te natomiast, które pozwalają by grzech je podbił i zniewolił są buntownikami i zdrajcami Boga, jak Adam.

18 Sądzę bowiem, że cierpień teraźniejszych nie można stawiać na równi z chwałą, która ma się w nas objawić. 19 Bo stworzenie z upragnieniem oczekuje objawienia się synów Bożych. 20 Stworzenie bowiem zostało poddane marności - nie z własnej chęci, ale ze względu na Tego, który je poddał - w nadziei, 21 że również i ono zostanie wyzwolone z niewoli zepsucia, by uczestniczyć w wolności i chwale dzieci Bożych. 22 Wiemy przecież, że całe stworzenie aż dotąd jęczy i wzdycha w bólach rodzenia.

I commenti sono chiusi