WYPRĄ SIĘ ONI WŁADCY, KTÓRY ICH NABYŁ – LIST 6

„Wyprą się oni władcy, który ich nabył, a sprowadzą na siebie rychłą zgubę”

                                                                                                                                                       ( 2P 2,1 )

 

(….) a gdy wszystko wykonał, stał się sprawcą zbawienia wiecznego dla wszystkich, którzy Go słuchają, nazwany przez Boga kapłanem na wzór Melchizedeka. (Hbr 5,9-10)

Na mocy tej woli uświęceni jesteśmy przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze.(Hbr 10,10)

W piśmie świętym, ani razu, nieposłuszeństwo Adama nie zostało nazwane grzechem pierworodnym. Po raz pierwszy nazwa ta, została użyta w 397r. przez św. Augustyna, w „Do Symplicjana o różnych problemach”.

Nazwanie nieposłuszeństwa Adama grzechem pierworodnym, pozwoliło Kościołowi podszyć się pod Zbawiciela i posłużyć się jego poleceniem; „Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane”(J 20,23), danym apostołom już po zmartwychwstaniu, a więc po pokonaniu nieposłuszeństwa Adamowego. Chodziło wszakże o grzechy uczynkowe, na które człowiek miał wpływ przez swoje wybory, a nie o nieposłuszeństwo praojca, niezależne od woli człowieka, zmazane przez Krzyż.

Pojmując manipulację nazwą, łatwiej jest pojąć przestępstwo kartagińskie.

Polega ono na tym, że pod słowami – kto przeczy temu, że nie otrzymuje od Adama żadnego grzechu pierworodnego, niech będzie wyłączony ze społeczności wiernych, kryją się słowa  - kto wierzy w odkupieńczą moc Chrystusa Pana, niech będzie wyłączony ze społeczności wiernych.

 Jest to moment powołania apokaliptycznej drugiej bestii, będącej na usługach bestii pierwszej.

Odtąd w sercach ludzi zamieszkała niewiara w odkupieńczą moc IHS, a Chrystus został przeniesiony do tabernakulum. Dlatego wierni KK się nie wznoszą, a kapłani są letni. Każda osoba chrzczona według obowiązującego rytu: „pokornie cię prosimy, uwolnij je od zmazy grzechu pierworodnego…”, ma zasiewaną niewiarę w odkupieńczą moc Chrystusa - co oznacza oddanie duszy pod władzę ciemności, która dba, by iluzja miała się dobrze.

Innymi słowy - Kościół prosi Chrystusa, by unieważnił Swą odkupieńczą moc i pozwolił na nowo zaistnieć nieposłuszeństwu Adama.

Ap 13,1  I ujrzałem Bestię wychodzącą z morza, mającą dziesięć rogów i siedem głów, a na rogach jej  dziesięć diademów, a na jej głowach imiona bluźniercze.

Apokaliptyczna Bestia pierwsza, to nieposłuszeństwo Adama i Ewy (wychodząca z morza). Po wejściu w relację z diabłem, w chwili, gdy Ewa ujrzała na drzewie poznania dobrego i złego, owoce zdatne do jedzenia, chociaż jak przestrzegał Bóg, tam ich nie było, weszła w świat iluzji i dała się posiąść diabłu. Będąc pod mocą własnego słowa, wciągnęła w iluzję także Adama. Tracąc w ten sposób łączność z prawdą, z Bogiem, Ewa i Adam myśleli, że jak zapewniał diabeł, sami staną się bogami, że mogą sami stanowić o sobie, a pogrążyli siebie i całą ludzkość  w kłamstwie, poddając ją pod władzę diabła.

Ap 13,11-12 Potem ujrzałem inną Bestię, wychodzącą z ziemi: miała dwa rogi podobne do rogów baranka, a mówiła jak Smok. I całą władzę pierwszej Bestii przed nią wykonuje, i sprawia, że ziemia i jej mieszkańcy oddają pokłon pierwszej Bestii, której rana śmiertelna została  uleczona.

Apokaliptyczna  druga Bestia, to nieposłuszeństwo Kościoła (wychodząca z ziemi). Podobnie jak  prarodzice, Kościół przypisuje sobie chwałę, ujmując ją Chrystusowi Panu, stawiając znak równości między sobą i Chrystusem, w wyniku czego wiara zamiast do Chrystusa, trafia do Kościoła.

Pozorując działania, zaczął kościół usuwać nieposłuszeństwo Adama, które sprowadziło śmierć i w ten sposób  powołał na nowo w sumieniach ludzi winę Adama  ( 1Rzym 5, 18-19).

Na niby prowadzi ludzi do wiary, ale usuwając coś, czego nie ma, zasiewa niedowiarstwo i oddala od Zbawiciela. Zatem fundamentem Kościoła jest iluzja, a nie prawda.

Siłą rzeczy rodzi się pytanie -  ilu pasterzy Kościoła jest ofiarami procederu, a ilu uprawia go z rozmysłem, bądź przez zasiedzenie?

Ap 18 1-24  Zapowiedź upadku „Wielkiego Babilonu”

 Potem ujrzałem innego anioła – zstępującego z  nieba i mającego wielką władzę, a ziemia od chwały jego rozbłysła. I głosem potężnym tak zawołał: <<Upadł, upadł Babilon – stolica. I stała się siedliskiem demonów i kryjówką wszelkiego ducha nieczystego, i kryjówką wszelkiego ptaka nieczystego i budzącego wstręt, bo winem zapalczywości swojego nierządu napoiła wszystkie narody, i królowie ziemi dopuścili się z nią nierządu, a kupcy ziemi wzbogacili się ogromem jej przepychu>>.

Nakaz ucieczki

I usłyszałem inny głos z nieba mówiący:<<Ludu mój, wyjdźcie z niej, byście nie mieli udziału w jej grzechach i żadnej z jej plag nie ponieśli: bo grzechy jej narosły – aż do nieba, i wspomniał Bóg na jej zbrodnie. Odpłaćcie jej tak, jak ona odpłacała, i za jej czyny oddajcie podwójnie: w kielichu, w którym przyrządzała wino, podwójny dział dla niej przyrządźcie! Ile się wsławiła i osiągnęła przepychu, tyle jej zadajcie katuszy i smutku! Ponieważ mówi w swym sercu: „ Zasiadam jak królowa i nie jestem wdową, i z pewnością nie zaznam żałoby”, dlatego w jednym dniu nadejdą jej plagi: śmierć i smutek, i głód; i będzie ogniem spalona, bo mocny jest Pan Bóg, który ją osądził.

Opłakiwanie zagłady Babilonu

I będą płakać i lamentować nad nią królowie ziemi, którzy nierządu z nią się dopuścili i żyli w przepychu, kiedy zobaczą dym jej pożaru. Stanąwszy z daleka ze strachu przed jej katuszami, powiedzą: „Biada, biada, wielka stolico, Babilonie, stolico potężna! Bo w jednej godzinie sąd na ciebie przyszedł!” A kupcy ziemi płaczą i żalą się nad nią, bo ich towaru nikt już nie kupuje: towaru – złota i srebra, ….. koni, powozów oraz ciał i DUSZ LUDZKICH. Dojrzały owoc, pożądanie twej duszy, odszedł od ciebie, a przepadły dla ciebie wszystkie rzeczy wyborne i świetne, i już ich nie znajdą. Kupcy tych [ towarów], którzy wzbogacili się na niej, staną z daleka ze strachu przed jej katuszami, płacząc i żaląc się w słowach: „ Biada, biada, wielka stolico, odziana w bisior, purpurę i szkarłat, cała zdobna w złoto, drogi kamień i perłę, bo w jednej godzinie przepadło tak wielkie bogactwo!” A każdy sternik i każdy żeglarz przybrzeżny, i marynarze, i wszyscy, co pracują na morzu, stanęli z daleka i patrząc na dym jej pożaru, tak wołali: „ Jakież jest miasto podobne do stolicy?” I rzucali proch sobie na głowy, i wołali płacząc i żaląc się w słowach: „ Biada, biada, bo wielka stolica, w której się wzbogacili wszyscy, co mają okręty na morzu, dzięki jej dostatkowi, przepadła w jednej godzinie”. Wesel się nad nią, niebo, i święci, apostołowie, prorocy, bo przeciw niej Bóg rozsądził waszą sprawę. I potężny jeden anioł dźwignął kamień jak wielki kamień młyński, i rzucił w morze, mówiąc: << Tak z rozmachem Babilon, wielka stolica, zostanie rzucona i już jej nie będzie można znaleźć. I głosu harfiarzy, śpiewaków, fletnistów, trębaczy już w tobie się nie usłyszy. I żadnego mistrza jakiejkolwiek sztuki już w tobie nie będzie można znaleźć. I terkotu żaren już w tobie nie będzie słychać. I światło lampy już w tobie nie rozbłyśnie. I głosu OBLUBIEŃCA I OBLUBIENICY już w tobie się nie usłyszy : bo kupcy twoi byli możnowładcami na ziemi, bo twymi czarami omamione zostały wszystkie narody – i w niej znalazła się krew proroków i świętych, i wszystkich zabitych na ziemi>>.

Ap 3,20  Oto stoję u drzwi i kołaczę: jeśli kto posłyszy mój głos i drzwi otworzy, wejdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze mną.

 

 

Nessun commento ancora

Leave a Reply

E' necessario essere Accesso effettuato per pubblicare un commento